Categorieën
Algemeen

Gratis treinen

Volmondig eens met het eerste deel van Bart Haecks betoog: een btw-verlaging voor de horeca en gratis treinritten zijn effectieve noch efficiënte relancemaatregelen.

Wat het tweede deel betreft (“de versplintering van de politieke partijen”): er zetelen vandaag niet meer politieke partijen in onze parlementen dan twintig jaar geleden, en daarenboven bevoordeelt het Belgische kiessysteem de grootste partijen, zowel geldelijk als wat de zetelverdeling betreft—en is er om de kleintjes te weren een kiesdrempel. Wat wil je nog, dan?

Ik bedoel, ik zie bijwijlen ook wel wat in een zakenkabinet1, maar als de bijna voltallige Kamer van volksvertegenwoordigers zich achter “geldverslindende”—en dan nog, maar dat terzijde—maatregelen schaart, wat wíl je dan?

Dan zeg je toch gewoon wat een Karel De Gucht al zei: “De kiezer moet weten wat hij doet.” En da’s ook zo, en dat heeft niks met ons politieke systeem te maken.

  1. En behoor daarmee tot een minderheid, zo blijkt.
Categorieën
Algemeen

Jaloers

Vanochtend ben ik tegen véél beter weten in nog ‘ns op Twitter wezen kijken, alwaar eigenaars van een vakantieappartementje boven de wet menen te staan en wie vraagt de coronamaatregelen te respecteren van jaloezie betichten. Jep, stikjaloers ben ik op — komt-ie — wie zich een leven lang elk plezier heeft ontzegd om toch maar een plekje aan onze dichtgebetonneerde kust te kunnen bemachtigen.

Bij toeval vat Joël De Ceulaer het voor een keer redelijk samen, wanneer hij schrijft dat inzake het overheidsoptreden naar aanleiding van COVID-19 ‘de mensen die tevreden zijn zich grote zorgen over het klimaat maken, geen plastic rietjes meer gebruiken en voor een federale kieskring zijn, en de mensen die boos worden tegen migratie zijn en voor kernenergie, en graag willen dat Vlaanderen onafhankelijk wordt.’

Tot die laatste club behoort ook Theo Francken, voormalig staatssecretaris voor, en tegenwoordig vooral tegen, asiel en migratie. Die vindt woonstbetredingen (door de politie, red.) zonder gerechtelijk bevel een must in de strijd tegen mensen die ongewettigd in ons land verblijven en absoluut een brug te ver tegen die die vandaag ongewettigd aan ’t zeetje vertoeven.

Wegblijven, zowel van onterecht populaire vakantiebestemmingen als van ‘sociale media’, is meer nog dan anders de boodschap.

Categorieën
Algemeen

Loonplafond

Dominique Leroy stapt na vijf jaar als Proximus-CEO over naar het Nederlandse KPN. Dat doet ze, aldus de Vlaamse meerderheid, omdat er bij Proximus niet genoeg mag worden geschoven – d’r nieuwe werkgever betaalt zowat het dubbele. Het loonplafond, luidt het, moet weg. Betaal peanuts en je krijgt monkeys, weet je.

Zelf heb ik me meer dan eens laten vertellen dat de verloning van CEO’s zelden correleert met de aandeelhouderswaarde die ze creëren, en dus heb ik er even de koersgrafiek van Proximus – over diezelfde vijf jaar, ruwweg – bijgenomen. (Ter vergelijking: de BEL201 is er in dezelfde periode met een 14% op vooruitgegaan. Mijn eigen werkgever ging net niet maal drie.)

Koersgrafiek van het aandeel Proximus van de laatste vijf jaar
Het aandeel Proximus wist in het recente verleden niet meteen te overtuigen. (bron: Google Finance)

Leroy heeft er met andere woorden een zodanig schabouwelijk parcours opzitten dat kwatongen zich luidop afvragen of ze überhaupt d’r basisloon wel heeft verdiend. U en ik weten beter: ’t is al de schuld van dat loonplafond.

Scratch that. Sinds haar exacte aantreden, weet De Tijd, bracht Proximus, inclusief dividend, zijn aandeelhouder een fraai rendement van 65% op, zo’n 9% op jaarbasis. En da’s heel wat beter dan (buitenlandse) sectorgenoten, waaronder het eerder vermelde KPN.

Het loonplafond, dat met andere woorden een uitstekend CEO vijf jaar niet leek te deren, is geen handicap, maar een zegen!

  1. Natúúrlijk keert een semi-voormalig staatsbedrijf flink meer dividend uit dan de BEL20 gemiddeld, maar leest u vooral verder. U zult merken dat ik mw. Leroy niks kwalijk neem.
Categorieën
Algemeen

Er is aan een klimaattaks niks ‘links’

Een eventuele klimaat- of koolstoftaks heeft niks met betutteling te maken, maar alles met het responsabiliseren van individuen.

Hoe je ’t ook draait of keert, in Vlaanderen zijn op dit moment de gevolgen van een globale klimaatverandering voor rekening van de belastingbetaler. Of het nu om landbouwsteun gaat bij vaker voorkomende lange periodes van droogte, het eindelijk op poten zetten van een degelijke Vlaamse waterhuishouding, of toenemende kosten in de zorg.

Die belastingbetaler het leven wat makkelijker maken, kan prima, door de individuele vervuiler om een eerlijke bijdrage te vragen. Zijn of haar persoonlijke keuzes brengen immers voor iedereen gevolgen met zich mee – externaliteiten, noemen economen dat – die vandaag in de prijs van pakweg een vliegticket niet terug te vinden zijn.

Dat wél doen, heeft twee duidelijke voordelen. Zoals gezegd helpt een meer faire prijs de externe kosten dragen. Daarnaast doet hij consumenten – en, wie weet, producenten – mogelijk even stilstaan bij voornoemde keuzes. Helaas: onder het mom van responsabilisering moet zowel ‘gratis’ water als een inburgeringscursus per se betalend worden, maar de uitstoot van broeikasgassen niet.

Eigenlijk is niets doen hier gelijk aan ‘pamperen’. ‘De maatschappij zal er wel voor opdraaien’, zeg je dan, in plaats van individuen voor hun verantwoordelijkheid te stellen. De grap is natuurlijk dat ‘verstandig rechts’ anderen net dát graag verwijt.

Categorieën
Algemeen

Denkfout

Mooi geprobeerd, maar als de N-VA mede ‘het bedje heeft gespreid voor extreemrechts’ heeft dat minder te maken met haar ‘harde migratiestandpunten’ dan met de manier waarop ze die richting gemeenteraadsverkiezingen en naar aanleiding van het Marrakechpact, dat de partij zelf mee onderhandelde, in de markt heeft gezet.

Misschien – neen, waarschijnlijk – heeft het schier eindeloze getoeter het aantal overlopers effectief beperkt, maar wie zelfs vanuit zijn zelfverklaarde droomcoalitie beweert dat ‘links’ alles naar de knoppen blijft helpen, die heeft het ook en vooral aan zichzelf te wijten wanneer mensen voor ‘nog rechtser’ kiezen.

Terwijl vandaag een aanzienlijk stuk van de radicaal-rechtse taart nog de N-VA toekomt, is die taart wel weer wat groter geworden. Zo gaat dat immers, wanneer je populairste staatssecretaris bewust credibiliteit verleent aan iets als InfoWars.