Mooie, mooie woorden

Blogroll, deel twee

Naar aanleiding van Franks opmerking en m’n eerdere antwoord daarop heb ik snel ’n WordPress-plugin ineengeflanst. Die is voor verbetering vatbaar – de documentatie kan beter, en de username en password inputs worden op dit moment niet gesanitized, hetgeen me niet helemaal netjes lijkt – maar met name wachtwoorden hoor je niet te wijzigen voor je ze opslaat, dus misschien kan het wel.

Deze plugin vergelijkt eenmaal per dag je WordPress-bookmarks met een OPML-endpoint, en that’s it. Testen deed ik met het (publieke) voorbeeld uit Franks bericht én mijn eigen Miniflux-installatie, die een (eenvoudige) vorm van authenticatie vereist – vandaar bovenstaande invoervelden voor een gebruikersnaam en wachtwoord. Feed readers die bijvoorbeeld OAuth gebruiken zijn nog even niet compatibel.

Tot slot enablet deze plugin ook WordPress’ ingebouwde Links Manager – die sinds WordPress 3.5 evenwel standaard verborgen wordt – zonder dat je ook nog eens de ‘officiële’ en amper terug te vinden plugin nodig hebt.

Mogelijke toekomstige verbeteringen: ondersteuning voor categorieën; het toewijzen van een eigenaar (voor multi-author blogs).

Tip: Maak voor je zelf gaat experimenteren even ’n export van je bestaande blogroll. Je weet immers maar nooit.

Blogroll

Noot: (het eerste deel van) dit artikel is een soort antwoord op Frank Meeuwsens ‘Met mijn blogroll heb je altijd iets te lezen’.

Je WordPress-links – de gouwe ouwe link manager, hoewel jaren geleden uit core verwijderd, bestaat (en werkt!) nog steeds – koppelen aan bijvoorbeeld een OPML-bestand, dat lijkt me nog eens ’n leuke uitdaging. (Geen idee of Miniflux, de RSS-lezer die ik sinds kort gebruik, ergens zo’n OPML-bestand aanbiedt, maar dat terzijde. Ook Miniflux doet dit, maar vraagt wel dat je je aanmeldt. Mooi om te weten!)

***

Daarnaast worstel ik evenzeer nog ’n beetje met het bewaren en weergeven van bookmarks. M’n eerdere plugin gebruik ik zelf eigenlijk nooit. Links naar artikelen die ik interessant vind of later ’n keer zou moeten lezen, plaats ik doorgaans als ‘notes’ op m’n website(s). Daarvoor gebruik ik gek genoeg meestal de Mastodon-app op m’n telefoon en een vorm van PESOS, al heb ik sinds kort ook Micropub min of meer werkend.

Nieuw op Twitter

U, waarde lezer, slijt op Twitter uw tijd met het beledigen van tienermeisjes. Ik laat er accounts vergaan – dat doe je door ze na deactivatie minstens dertig dagen onaangeroerd te laten – en start er dan, tegen beter weten in, nieuwe.

Zodus wordt, om ook m’n telefoonnummer te kunnen bemachtigen, dat kakelverse account gelockt; meteen daarna raadt men mij aan om Sporza te volgen, en Rik Torfs.

Niets zo goed voor wat controverse, en dus de statistieken waarmee de socialemediasilo adverteerders en investeerders om de tuin leidt, als sport en het non-stop gezeur van een voormalig, weinig succesvol politicus.

Over o.a. die laatste: valt het op dat ‘verstandig rechts’, dat zich niet zelden geringschattend uitlaat over de menswetenschappen, tenminste op sociale media maar wat graag een historicus1, een pedagoog2 en, of all things een f—king kerkjurist3 napraat?

No wonder dat net die lui van de klimaatverandering overal rondbazuinen dat ‘ingenieurs dat wel zullen oplossen’: hebben er nog nooit een aan het werk gezien!4

Wordt vervolgd.

  1. Niks mis met historici, hé.
  2. Idem.
  3. Same.
  4. Gaan die even teleurgesteld zijn.

Loonplafond

Dominique Leroy stapt na vijf jaar als Proximus-CEO over naar het Nederlandse KPN. Dat doet ze, aldus de Vlaamse meerderheid, omdat er bij Proximus niet genoeg mag worden geschoven – d’r nieuwe werkgever betaalt zowat het dubbele. Het loonplafond, luidt het, moet weg. Betaal peanuts en je krijgt monkeys, weet je.

Zelf heb ik me meer dan eens laten vertellen dat de verloning van CEO’s zelden correleert met de aandeelhouderswaarde die ze creëren, en dus heb ik er even de koersgrafiek van Proximus – over diezelfde vijf jaar, ruwweg – bijgenomen. (Ter vergelijking: de BEL201 is er in dezelfde periode met een 14% op vooruitgegaan. Mijn eigen werkgever ging net niet maal drie.)

Koersgrafiek van het aandeel Proximus van de laatste vijf jaar
Het aandeel Proximus wist in het recente verleden niet meteen te overtuigen. (bron: Google Finance)

Leroy heeft er met andere woorden een zodanig schabouwelijk parcours opzitten dat kwatongen zich luidop afvragen of ze überhaupt d’r basisloon wel heeft verdiend. U en ik weten beter: ’t is al de schuld van dat loonplafond.

Scratch that. Sinds haar exacte aantreden, weet De Tijd, bracht Proximus, inclusief dividend, zijn aandeelhouder een fraai rendement van 65% op, zo’n 9% op jaarbasis. En da’s heel wat beter dan (buitenlandse) sectorgenoten, waaronder het eerder vermelde KPN.

Het loonplafond, dat met andere woorden een uitstekend CEO vijf jaar niet leek te deren, is geen handicap, maar een zegen!

  1. Natúúrlijk keert een semi-voormalig staatsbedrijf flink meer dividend uit dan de BEL20 gemiddeld, maar leest u vooral verder. U zult merken dat ik mw. Leroy niks kwalijk neem.

Er is aan een klimaattaks niks ‘links’

Een eventuele klimaat- of koolstoftaks heeft niks met betutteling te maken, maar alles met het responsabiliseren van individuen.

Hoe je ’t ook draait of keert, in Vlaanderen zijn op dit moment de gevolgen van een globale klimaatverandering voor rekening van de belastingbetaler. Of het nu om landbouwsteun gaat bij vaker voorkomende lange periodes van droogte, het eindelijk op poten zetten van een degelijke Vlaamse waterhuishouding, of toenemende kosten in de zorg.

Die belastingbetaler het leven wat makkelijker maken, kan prima, door de individuele vervuiler om een eerlijke bijdrage te vragen. Zijn of haar persoonlijke keuzes brengen immers voor iedereen gevolgen met zich mee – externaliteiten, noemen economen dat – die vandaag in de prijs van pakweg een vliegticket niet terug te vinden zijn.

Dat wél doen, heeft twee duidelijke voordelen. Zoals gezegd helpt een meer faire prijs de externe kosten dragen. Daarnaast doet hij consumenten – en, wie weet, producenten – mogelijk even stilstaan bij voornoemde keuzes. Helaas: onder het mom van responsabilisering moet zowel ‘gratis’ water als een inburgeringscursus per se betalend worden, maar de uitstoot van broeikasgassen niet.

Eigenlijk is niets doen hier gelijk aan ‘pamperen’. ‘De maatschappij zal er wel voor opdraaien’, zeg je dan, in plaats van individuen voor hun verantwoordelijkheid te stellen. De grap is natuurlijk dat ‘verstandig rechts’ anderen net dát graag verwijt.

Denkfout

Mooi geprobeerd, maar als de N-VA mede ‘het bedje heeft gespreid voor extreemrechts’ heeft dat minder te maken met haar ‘harde migratiestandpunten’ dan met de manier waarop ze die richting gemeenteraadsverkiezingen en naar aanleiding van het Marrakechpact, dat de partij zelf mee onderhandelde, in de markt heeft gezet.

Misschien – neen, waarschijnlijk – heeft het schier eindeloze getoeter het aantal overlopers effectief beperkt, maar wie zelfs vanuit zijn zelfverklaarde droomcoalitie beweert dat ‘links’ alles naar de knoppen blijft helpen, die heeft het ook en vooral aan zichzelf te wijten wanneer mensen voor ‘nog rechtser’ kiezen.

Terwijl vandaag een aanzienlijk stuk van de radicaal-rechtse taart nog de N-VA toekomt, is die taart wel weer wat groter geworden. Zo gaat dat immers, wanneer je populairste staatssecretaris bewust credibiliteit verleent aan iets als InfoWars.

Changes

’t Is 1 september en dan verandert er traditioneel weleens wat. Wel, niet hier. Ik ben al twee daagjes ’n beetje ziek, maar dat terzijde.

***

Afijn, wat ik wilde zeggen: ik heb recent wat oude en lang geleden verwijderde blogposts teruggevonden. Feedly (een RSS-reader) heeft namelijk de kwalijke gewoonte, zie je, om die dingen tot in de oneindigheid te cachen. Kom ik vast nog op terug.

Mijn persoonlijke professionele – echt! – website probeer ik ondertussen om te toveren naar het Engels. Ik ben gewoon ’n nieuw blog begonnen. Zo kan ik er over wat technischer topics lullen, en komt er misschien nog eens iemand kijken.

Later wil ik, ter compensatie, ook een Nederlandstalige ‘bedrijfssite’ opzetten, voor het minder geeky potentiële clientèle. Dat wilde ik al langer, maar tijd …

***

Op audiotechnisch-schuine-streep-muzikaal vlak heb ik m’n oude audio-interface weer aan de praat gekregen, zélfs onder Windows 10. Heb ik recent ’n tweede modeling amp gekocht, en een oude Vintage VS6 in ’n nieuw jasje gestoken – inclusief ‘metalcore-stemming’.

Wil Wheaton

Even heel eerlijk: ik kende Wil Wheaton helemaal niet1. (De acteur blijkt vooral bekend van Star Trek: The Next Generation, zie je.)

De man is ook ’n trotse nerd, en wordt werd – maar niet dáárom – online lastiggevallen. En zegde dus al Twitter vaarwel. En nu Mastodon. Afijn, da’s een kant van het verhaal; er is ook die andere.

Feit is: je online aanwezigheid managen is niet altijd heel eenvoudig. Zeker wanneer men je kent, wordt je hele halve online bestaan onder de loep genomen.

***

F—k gewoon sociale media. Je bent niemand een Twitter- of Instagramprofiel verschuldigd.

  1. ‘Há, fake nerd!’

Avis

Life hack: de prijs van je huurauto hangt af van waar je ’m oppikt.

Het huren van minibusje, voor een week, nabij het centrum van Toronto kost €300 meer dan wanneer je het zo’n tien kilometer verder in een buitenwijk afhaalt.

Ook de website die je voor het bestellen gebruikt, speelt een rol. Bestellen via de Belgische Avis-site levert soms €20 op, al krijg je niet altijd meteen een bevestiging – en zou het dus kunnen dat je enige dagen later alsnog bot vangt. Ask me how I know.

***

Hetzelfde busje – op een andere locatie – kon via de Canadese site wel meteen worden bevestigd.