(Weerom via Drawn.)

Niet ouder dan 16 was Adrian Tomine toen hij Optic Nerve ging uitbrengen, een stripreeks waarvan elke editie uit één of meerdere kortverhalen bestaat en die sinds 1994 bij het Canadese Drawn & Quarterly is ondergebracht.

Van die kortverhalen werden er ondertussen ook enkele gebundeld, onder meer in het niet geheel onbekende Shortcomings, dat in het Nederlands verscheen als Tekortkomingen. Ook deze Summer Blonde, uit 2002 alweer, is zo’n verzameling.

Het werk van de 36-jarige Amerikaan kent best wat tegenstanders. Plotarme verhaaltjes voor onzekere twintigers, zeggen ze, met in de hoofdrol vooral onbereikbare meisjes aan de ene kant, en depressieve creeps aan de andere. Anderen zien er een portret in van een huidige generatie post-modernistische luierikken, twijfelende jongvolwassenen. In elk van de vier verhalen in Summer Blonde blinken de hoofdrolspelers alleszins uit in eenzaamheid en ontspoord gedrag.

Wat ikzelf echter het meest waardeer, is de hyperrealistische klare lijn waarmee Tomine dit alles in beeld brengt. En al kent ook die enige kritiek—hij is zeker niet de eerste die de stijl hanteert, louter de kwaliteit van de prentjes is al reden genoeg om het ding in huis te halen.

Niet volledig los daarvan, brandt spookt volgende vraag al enkele dagen op m’n lippen al even door mijn hoofd: ‘Wat maakt iemand geek?’ Maak daarvan: ‘Wat maakt iemand geek, dezer dagen?’

In lang vervlogen tijden—en daarmee wil ik zeggen: zo’n dikke 5 tot kleine 10 jaar geleden—besteedden geeks uren aan het experimenteren met HTML en aanverwante technologieën. Ze verlieten HTML4 voor XHTML en probeerden met vallen en opstaan hun persoonlijke website op te smukken met behulp van CSS in plaats van tabellen.

Blogware deed z’n intrede. Blogger en zo. Movable Type was destijds behoorlijk populair bij de wat meer technisch onderlegde bloggers. WordPress kwam wat later. Vraagtekens en ampersands werden uit URL’s gebannen. Men besloot ze zoekmachinevriendelijk (en ook voor mensen leesbaarder) te maken. The semantic web en zo, allemaal geeks.

Uiteraard bestonden geeks reeds lang daarvoor, toen ze zich nog bezig hielden met het onderhouden van hun FreeBSD-systemen, het schrijven van embedded software voor robots, het daarbijhorende discussiëren over het al dan niet terecht gebruik van een pointer op die ene plaats in de broncode, en, althans wanneer ze niet voor een computerscherm zaten, het bekijken van Star Trek op Betamax.

Tot zover bovenstaand streepje geschiedenis. De vraag ging over het heden.

Wat heet nu nog geek? Is dat een Twitter-account? Een iPhone? Een weblog? Vereist geek zijn nog enige technische kennis? Tellen stripverhalen graphic novels eigenlijk nog? Wat met robotica-hobbyisten? Dragers van een met duct tape hersteld brilmontuur? Zijn @YLeterme en @ElioDiRupo geeks? Is mijn baas er een?

[Update] Star Wars-fans en fervente lezers van Asimov die zich geweerd voelen uit mijn korte geschiedenislesje: ik belicht de zaken slechts van de kant die ik het beste ken of beschrijf ze zoals ik ze me zelf voorstel. Dit alles is verre van een wetenschappelijke publicatie.