Twee dagen geleden aangeschaft en ondertussen voor driekwart gelezen: Adrian Tomine’s Summer Blonde.

Niet ouder dan 16 was Adrian Tomine toen hij Optic Nerve ging uitbrengen, een stripreeks waarvan elke editie uit één of meerdere kortverhalen bestaat en die sinds 1994 bij het Canadese Drawn & Quarterly is ondergebracht.

Van die kortverhalen werden er ondertussen ook enkele gebundeld, onder meer in het niet geheel onbekende Shortcomings, dat in het Nederlands verscheen als Tekortkomingen. Ook deze Summer Blonde, uit 2002 alweer, is zo’n verzameling.

Het werk van de 36-jarige Amerikaan kent best wat tegenstanders. Plotarme verhaaltjes voor onzekere twintigers, zeggen ze, met in de hoofdrol vooral onbereikbare meisjes aan de ene kant, en depressieve creeps aan de andere. Anderen zien er een portret in van een huidige generatie post-modernistische luierikken, twijfelende jongvolwassenen. In elk van de vier verhalen in Summer Blonde blinken de hoofdrolspelers alleszins uit in eenzaamheid en ontspoord gedrag.

Wat ikzelf echter het meest waardeer, is de hyperrealistische klare lijn waarmee Tomine dit alles in beeld brengt. En al kent ook die enige kritiek—hij is zeker niet de eerste die de stijl hanteert, louter de kwaliteit van de prentjes is al reden genoeg om het ding in huis te halen.