Enfin, laat nu het feit dat ik quasi nooit de trein neem ook de reden zijn dat ik liever dát belastinggeld dat uit mijn zak komt, niet naar de NMBS zie gaan. Niet volledig los daarvan: ik zou ook liever géén deel van mijn bijdrage naar de katholieke kerk zien gaan. Of de protestantse. Of de islamitische. Of eendert welke. Ik zou dat geld teruggestort willen. Opdat ik er een FSM-t-shirt van kan kopen. Het Vliegend Spaghettimonster is dat. Met z’n noodly appendage, jawel.

Ik concludeer: openbaar vervoer ís wel ‘n beetje religie, of niet soms?

Berichten op de bestaande Twitter-pagina, door niet minder dan 76 78 Mechelaars continu nauwlettend in de gaten gehouden, waren immers beperkt tot 140 tekens. Daarenboven blijkt de digitaalste stad op haar officiële site moeite te hebben met het produceren van geldig HTML. Deze en andere redenen maken dat wordt verwacht dat de app reeds in de eerste week dat-ie beschikbaar is op z’n minst een 8-tal mensen zal bereiken.

Onderhuids maakt de app gebruik van het content management systeem waarop op ook de stadssite draait. Misschien kan je ‘m dus wel een beetje vergelijken met een uitgebouwde RSS-lezer. ‘Eigenlijk is de informatie elders al beschikbaar’, zegt men er ook eerlijk bij.

Niettemin zullen vanaf volgende week een 8-tal personen en hun naaste omgeving door de app tijdig op de hoogte worden gebracht van perikelen allerhande. Zoals wanneer het bij de buren brandt. Éérder nog dan door de ‘Brand!’ krijsende buurvrouw, zodat ze deze meteen ‘n nieuwe frietketel cadeau kunnen doen nog voor zij later die dag het ziekenhuis verlaat.

Uitweiden gaan we niet.

Download gratis nummer 6 op het album, Gonzales, of luister via PureVolume.

Op 5/09/’10 zou Rebuke nog ‘s afzakken naar het Rock Café op de Leuvense Oude Markt, en de kans is reëel dat ik even ga kijken, dan.

Ook leuk: alles is uitgebracht onder een Creative Commons-licentie.

Nu kijk ik normaalgezien nooit tv, maar toen ik laatst bij m’n vriendin in de zetel lag te wachten tot ik voor het avondeten kon aanschuiven, zapte ik hem ineens opnieuw tegen ‘t lijf: De Cock. Met C-O-C-K, nog wel. Napratend met vrouw en collega’s na ‘t oplossen van een zaak.

Zo zou ik dat ook doen, dat napraten, mocht ik rechercheur zijn. Als ik privé-detective was, daarentegen, zou ik waarschijnlijk napraten met alleen mezelf en een glas whisky. En dat bij voorkeur in een Amerikaanse stripclub.

Maar bon, wat ik wilde zeggen: voornamen, who needs ‘em? Detectives alvast niet. Maar ook hun bedenkers brengen het er meer dan behoorlijk af zónder. De Cock en Baantjer. Of Aspe, met z’n Van In. En dan heb je nog Deflo, al ben ik diens hoofdpersonages alweer vergeten—maar ze hebben dan ook geen televisieserie.

Tot slot: ook Morse vermeldt nooit z’n voornaam. Wie hem niettemin als eerste weet neer te pennen, krijgt … euh, niks een t-shirt. Enigszins cryptische tip: kombuis.

Hoe dan ook, de definitieve kleur blijft nog even een verrassing.

Wie óf op 13 juni z’n stemformulier van een zelfgeschetste fallus voorzag en dat kon bewijzen, óf in diezelfde periode ondergetekende een postkaart met daarop soortgelijke afbeelding (een ietwat verdachte antieke tempelzuil, bijvoorbeeld) toestuurde, zou immers in de prijzen vallen.

Omdat grijs ons ding is, schittert een ‘s mans meer artistieke creaties hieronder in sierlijk zwart-wit.

Ben ermee bezig!

Voor de anime-noob onder u: Evangelion is een Japanse animatiereeks uit de jaren ’90. Het verhaal speelt zich af in de nabije toekomst en draait om een stel jongeren die met behulp van de biomechanische robots, of Evangelions, die ze besturen, de wereld moeten verdedigen tegen aanvallen van de mysterieuze Angels. Of zoiets. En daarnaast ook nog eens met hun eigen problemen kampen.

Terzijde: het introliedje heeft een enorm Eurovisiesongfestival-potentieel.

Niemand miste me. Daar was je verkeerd.

Los daarvan, nog even het volgende:

1. Ik vind email en telefoon nog steeds even gemakkelijk of zelfs gemakkelijker om met mijn vrienden in contact te blijven. Maar misschien is dat gewoon zo omdat ik er geen vijfduizend heb.
2. Ik vind ‘traditionele’ communicatiemiddelen ook veel gemakkelijker om bepaalde ‘vrienden’ uit te sluiten van wat ik soms te zeggen heb. Geen gedoe met privacy-instellingen, om maar wat te noemen.
3. ‘t Is bizar hoeveel foto’s van vrienden van vrienden—en dat zijn er gauw duizenden—je kan bekijken, en ze bekijken was best leuk, maar zelfs dat gaat éigenlijk behoorlijk snel vervelen.

Dag, Facebook. Het was leuk, maar dat was het ontwerpen van webpagina’s m.b.v. FrontPage ook, destijds.

Niet volledig los daarvan, brandt spookt volgende vraag al enkele dagen op m’n lippen al even door mijn hoofd: ‘Wat maakt iemand geek?’ Maak daarvan: ‘Wat maakt iemand geek, dezer dagen?’

In lang vervlogen tijden—en daarmee wil ik zeggen: zo’n dikke 5 tot kleine 10 jaar geleden—besteedden geeks uren aan het experimenteren met HTML en aanverwante technologieën. Ze verlieten HTML4 voor XHTML en probeerden met vallen en opstaan hun persoonlijke website op te smukken met behulp van CSS in plaats van tabellen.

Blogware deed z’n intrede. Blogger en zo. Movable Type was destijds behoorlijk populair bij de wat meer technisch onderlegde bloggers. WordPress kwam wat later. Vraagtekens en ampersands werden uit URL’s gebannen. Men besloot ze zoekmachinevriendelijk (en ook voor mensen leesbaarder) te maken. The semantic web en zo, allemaal geeks.

Uiteraard bestonden geeks reeds lang daarvoor, toen ze zich nog bezig hielden met het onderhouden van hun FreeBSD-systemen, het schrijven van embedded software voor robots, het daarbijhorende discussiëren over het al dan niet terecht gebruik van een pointer op die ene plaats in de broncode, en, althans wanneer ze niet voor een computerscherm zaten, het bekijken van Star Trek op Betamax.

Tot zover bovenstaand streepje geschiedenis. De vraag ging over het heden.

Wat heet nu nog geek? Is dat een Twitter-account? Een iPhone? Een weblog? Vereist geek zijn nog enige technische kennis? Tellen stripverhalen graphic novels eigenlijk nog? Wat met robotica-hobbyisten? Dragers van een met duct tape hersteld brilmontuur? Zijn @YLeterme en @ElioDiRupo geeks? Is mijn baas er een?

[Update] Star Wars-fans en fervente lezers van Asimov die zich geweerd voelen uit mijn korte geschiedenislesje: ik belicht de zaken slechts van de kant die ik het beste ken of beschrijf ze zoals ik ze me zelf voorstel. Dit alles is verre van een wetenschappelijke publicatie.

Snel een oude schets of oud schrijfsel opsporen, werkt dan als volgt: je maakt een inschatting over wanneer je het gezochte voor het laatst in je handen had. Blijkt dat lang geleden, dan begin je onderaan de stapel. Meer recent? Bovenaan beginnen en naar onderen toe werken. Geen geluk? De ganse stapel doorploeteren. Je wéét dat wat je zoekt gewoon daar te vinden is.

Met enige oefening in de vingers gaat het nog eenvoudiger. Een maand terug? Da’s x aantal bladen diep beginnen graven. Twee maanden? Dubbel zo diep. Logisch, hé?

Niks niet nadenken over in welke schuif je wat dan ook weer hebt opgeborgen. Chronologisch is de boodschap.

Organiseren, moeilijk?