Er worden op Twitter behoorlijk wat #fails over en weer geslingerd. Daarbij lijkt het onder andere bon ton de Belgische spoorwegen op de korrel te nemen. Of dat terecht is of niet, weet ik niet. Ik neem zelf nooit de trein, voornamelijk wegens uncool. Vooral dan in vergelijking met mijn gas-guzzling sjeesmachien. Soms neem ik uiteraard wel de trein, al zou ik dat eerder als zelden bestempelen. Wél lees ik graag de Metro, want gratis en dagelijks tijdig bezorgd door m’n vroege, treinende collega, maar dat even terzijde.
Enfin, laat nu het feit dat ik quasi nooit de trein neem ook de reden zijn dat ik liever dát belastinggeld dat uit mijn zak komt, niet naar de NMBS zie gaan. Niet volledig los daarvan: ik zou ook liever géén deel van mijn bijdrage naar de katholieke kerk zien gaan. Of de protestantse. Of de islamitische. Of eendert welke. Ik zou dat geld teruggestort willen. Opdat ik er een FSM-t-shirt van kan kopen. Het Vliegend Spaghettimonster is dat. Met z’n noodly appendage, jawel.
Ik concludeer: openbaar vervoer ís wel ‘n beetje religie, of niet soms?
Trefwoorden: betweterigheid, fail, flying spaghetti monster, fsm, geekiness, nmbs, religie, sjeesmachien, twitter
Dankzij de nieuwe iPhone-applicatie blijven inwoners van de stad Mechelen vanaf heden nog beter op de hoogte van wat er rondom hen gebeurt. Daarmee bevestigt de naar eigen zeggen meest digitale stad van België haar zichzelf toegeschreven koppositie. Gelijkaardige apps voor de marginale groep Mechelaars die via andere wegen mobiel internet, zijn onderweg.
Berichten op de bestaande Twitter-pagina, door niet minder dan 76 78 Mechelaars continu nauwlettend in de gaten gehouden, waren immers beperkt tot 140 tekens. Daarenboven blijkt de digitaalste stad op haar officiële site moeite te hebben met het produceren van geldig HTML. Deze en andere redenen maken dat wordt verwacht dat de app reeds in de eerste week dat-ie beschikbaar is op z’n minst een 8-tal mensen zal bereiken.
Onderhuids maakt de app gebruik van het content management systeem waarop op ook de stadssite draait. Misschien kan je ‘m dus wel een beetje vergelijken met een uitgebouwde RSS-lezer. ‘Eigenlijk is de informatie elders al beschikbaar’, zegt men er ook eerlijk bij.
Niettemin zullen vanaf volgende week een 8-tal personen en hun naaste omgeving door de app tijdig op de hoogte worden gebracht van perikelen allerhande. Zoals wanneer het bij de buren brandt. Éérder nog dan door de ‘Brand!’ krijsende buurvrouw, zodat ze deze meteen ‘n nieuwe frietketel cadeau kunnen doen nog voor zij later die dag het ziekenhuis verlaat.
Trefwoorden: apps, digitaal, iphone, mechelen, veiligheidsissues
In heavy rotation lately is Wouldworks van Rebuke. 31 minuten technical skatepunk uit Zweden, is dat, à la Satanic Surfers en Randy. Razende drums, dito gitaren, en hopen achtergrondvocalen. De stem niet altijd even toonvast. Een al bij al behoorlijk geslaagde—in dit genre niet vanzelfsprekend—productie. Uit op het Belgische Kickass Records.
Download gratis nummer 6 op het album, Gonzales, of luister via PureVolume.
Op 5/09/’10 zou Rebuke nog ‘s afzakken naar het Rock Café op de Leuvense Oude Markt, en de kans is reëel dat ik even ga kijken, dan.
Ook leuk: alles is uitgebracht onder een Creative Commons-licentie.
Trefwoorden: creative commons, kickass records, muziek, punk rock, rebuke, skatepunk, wouldworks, zweden
Ik ben m’n Postvak IN aan ‘t doorploeteren met de bedoeling die doos wat uit te mesten, en heb daar zonet het volgende gespot: ‘… een trillende cocktail van coole muziek en mensen verkleedt [sic] in de meest bizarre en komische stripfiguren…’ Nu zie ik dat soort dingen dagelijks op ‘t werk, maar ‘t was toch weer even luidop lachen.
Trefwoorden: dt-fouten, e-mail, spraakkunst
Onder het motto ‘oude, verwijderde en opnieuw opgeviste berichten recycleren updaten’, nog even het volgende.
Nu kijk ik normaalgezien nooit tv, maar toen ik laatst bij m’n vriendin in de zetel lag te wachten tot ik voor het avondeten kon aanschuiven, zapte ik hem ineens opnieuw tegen ‘t lijf: De Cock. Met C-O-C-K, nog wel. Napratend met vrouw en collega’s na ‘t oplossen van een zaak.
Zo zou ik dat ook doen, dat napraten, mocht ik rechercheur zijn. Als ik privé-detective was, daarentegen, zou ik waarschijnlijk napraten met alleen mezelf en een glas whisky. En dat bij voorkeur in een Amerikaanse stripclub.
Maar bon, wat ik wilde zeggen: voornamen, who needs ‘em? Detectives alvast niet. Maar ook hun bedenkers brengen het er meer dan behoorlijk af zónder. De Cock en Baantjer. Of Aspe, met z’n Van In. En dan heb je nog Deflo, al ben ik diens hoofdpersonages alweer vergeten—maar ze hebben dan ook geen televisieserie.
Tot slot: ook Morse vermeldt nooit z’n voornaam. Wie hem niettemin als eerste weet neer te pennen, krijgt … euh, niks een t-shirt. Enigszins cryptische tip: kombuis.
Trefwoorden: aspe, baantjer, deflo, detectives, name dropping, televisie
